زبان سرخ قناری

وبلاگ شخصی شبگیر

برای مظلومیت غزه...

 

افسوس که از پیش دو چشمم رمضان رفت

                 اوقـــات خوش ماه خداونــــــد دوان رفت

این خان پر از نعمت عجب روح فزا بود!

                 یا روح غذا بـــود که شُکری به زبان رفت

افطـــار تو آرامــش و آبی ست گوارا

              با وحشت و خون"فطر"در آن سوی جهان رفت

 

 

چون کرب و بلا محشر کبری شده "غزه"

                در هلهله ی گرگ، چه فریــاد و فغان رفت

اُف بر تو مسلمان، که به فکر خور و خوابی

                حال آنکه مسلمان، سحری، وقت اذان رفت

 

 

خون غضب و غیرت هر شاخه بجوشد ؛

                زیتون رسیده ست که چون برگ خزان رفت

وان یوسف زهراست و ذریه ی حیدر

                بابای یتیــــمان، که زِ چشم آب روان رفت

 

 

فریـــــــاد به تعجیل فرج، منجیِ آخر!

                زیر سُم شیطان صفتان، نئش جوان رفت

این جمعه ی آخر که بیامد همه دنیا

               از پیر و جوان، هر که به هر قدر، توان رفت

 

 

تکلیف شما اهل سلام است بیایید

               مرگ ستم اکنون بخروشیــــد، زمان رفت

[ جمعه 3 مرداد1393 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

در جواب استاد...

عمری ست همه بندگی ام تکراری ست

در توبه، سرافکندگی ام تکراری ست

باید بخدا آدم دیگر بشوم

بی تو همه زندگی ام تکراری ست!

"سید مهدی حسینی"

تکرار تو را با دل و جان می خواهم

با ریزش اشک بی امان می خواهم

در صدر پر از گناه، باز عشق خداست

ای توبه ی صدباره، امان می خواهم!

 1 مرداد 93 

[ پنجشنبه 2 مرداد1393 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

براى عزيز و باباجون :

روزم چو شب است، شب كه شبگير شدم

در دست زمانه، ماتِ تقدير شدم

در ياد، به حسرتم كه ديروزم رفت

وز آرزوى صبحِ دلم، پير شدم

امشب كه ز شعر و از سرشكم شورى ست

من غرق به خاطرات دلگير شدم :

آن كودك هشت ساله ى شاد و رها

حاشا ز انار و توت، من سير شدم!

آن چند درخت، عشق باباجان بود

با تخت و حياط و "من" كه تصغير شدم

در گوش، هنوز لهجه ى كاشى توست

آن لحن صدا كه رفت و من دير شدم

ديدم كه شهادتِين گفتى به نفس

تنها بشنيدم كه : "على" شير شدم!

مادر كه به بغض گفت : "مريم تو برو"

رفتم به در خانه، چو تكبير شدم

همسايه به خنده گفت : "تسليت باد"

بغضم بشكست و قلب را تير شدم!

اى واى چه شد عزيز تو تنها شد؟!

در خاطره ى "عزيز" تسخير شدم :

* * *

بعد تو در آن خانه دگر جاى نداشت

از هجمه ى خاطرات آساى نداشت

برگشت به خانه اى كه در آن خوش بود

با زلف كمند خود چه عاشق كش بود

اما تو كه نيستى چه تنها مانده

با گربه كه همدمش به غم ها مانده

من هم كه ز كودكى نديدم خيرى

گه گاه كنم دور درختان سيرى

آنجا كه انار بود و انجير لذيذ

سر بر سر زانويت گذاشتم عزيز!

لالايى كاشى ات دلم را برده

در زير درخت سيب خوابم برده (1)

* * *

افسوس كه من خواب و عزيزم جان داد

آنگاه كه از زندگيم سير شدم

از كعبه كه آمدى چه زيبا شده اى

ناخن كه جويدم، سر تقصير شدم!

يادت چه عزيز گشته بابا جانم!

رحمت به شما كه بعدتان پير شدم!

چون برگ خزان ز شاخه افتاده دلم

وز منظر صاحبم چه پاگير شدم!

رفتيد و مرا در اين شب سرد و خموش

بگذاشته ايد و من چه شبگير شدم

 

پنجشبه ٢٩ خرداد ٩٣

 

1 - بيتى از لالايى با لهجه ى كاشى عزيز كه به ياد دارم : "لالا لا گويم و خوابت كنم من / گلى نيستى كه انگارت كنم من"

درخت سيب : "لالا لالا گل آلو... درخت سيب و زرد آلو... درخت سيب و زرد آلو رو آب برد... دل مريم منو خواب برد!"

[ دوشنبه 9 تیر1393 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

رباعی اشك
آب خنكى بر آتش جان هستى

زنگار و غبار را چو باران هستى

يارم به زمان غصه و توبه تويى

اكسير زلال اشك ايمان هستى

 

جمعه ٣٠ خرداد ٩٣

[ دوشنبه 9 تیر1393 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

حريف ٢
تو چه تأييد كنى يا به نقيضم بكشى

تو چه تعريف كنى يا چو حريفم بكشى

چشم دلداده به جز مهر نبيند ز حريف!

گرچه قرمز به دو چشمان ضعيفم بكشى!

 

شنبه ٧ تير ٩٣

[ دوشنبه 9 تیر1393 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

حريف
بى يار و بدون عشق دنيا سرد است

بنگر كه ز غصه رنگ و رويم زرد است

شبگيرم و وقت سحرت مى آيم

من منتظرم ؛ حريف من يك "مرد" است

 

پنجشنبه ٢٩ خرداد ٩٣

[ دوشنبه 9 تیر1393 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

فقر روح
از زندگى فانى خود بى خبريم

هر ساعت عمر ، در پى سيم و زريم

ره توشه ى ما خالى و روح است فقير

شايد كه بهشت را به ثروت بخريم!

 

پنجشنبه ٢٩ خرداد ٩٣

[ دوشنبه 9 تیر1393 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

انتظار...
دوری از یار و عذاب است انتظار

                               بر دل و جان اضطراب است انتظار

می دَوی دنیا به دنیا در پِی اش

                                رنج بیهوده، سراب است انتظار

در شب تاریکِ بی صبح و لجوج

                               چشم گریان و شراب است انتظار

راز در پرده، نماز بی حواس...

                                آتشِ جانِ خراب است انتظار

خارِ چشم و استخوانِ در گلو...

                                مثل چاهِ بوتُراب است انتظار

گاه فرقی نیست بین او و عشق

                               چشمِ از هر دو پُر آب است انتظار

صبر و طاقت با تلاش آمیز و بعد

                               چون صدف در زیرِ آب است انتظار

آه شبگیرِ من ای بشکسته دل!

                               دیده ی بی خواب و تاب است انتظار

 شنبه 17 خرداد 93

[ یکشنبه 8 تیر1393 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

کوزه ای از اکسیر زندگی
زیر روشنای مهتاب...

                          آهسته و محتاط...

                                                  زنی کوزه می چید!

                   و من از کنار جویبار زندگی رد می شدم

                                                                   همراه عبور سایه ها!...

آنچه نگاهم را به خود بازگرداند...

                    سفال نُویِ صافِ آب نخورده نبود!

                                            نگاه مشتاق و پر امید زن بود

                                                                  که با شیرینیِ لبخند بدرقه ام می کرد

                                                          و هوس بردن گوارای جرعه ای...

پس کوزه ای خریدم و قدری از زلال ماه را بُردم!

و سایه ها جان گرفتند...

                  کوزه ها را یک به یک خریدند و از خنکای مواج مهتاب پر کردند

 

سحرگاه...

                زن مشتی آب به صورتش پاشید

                                              و دست به آسمان بُرد...

                                                                         با شوق و شکر...

کاش کوزه ام را نبرده بودم!...

                                     حالا اکسیر زندگی...

                                                               در اشک چشمانش می درخشید!

 

جمعه 16 خرداد 93

[ یکشنبه 8 تیر1393 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

درد عشقی کشیده ام که نپرس!
چو چشمِ مست که از مِی خمار و لایَعقَل،

                                 ز پرده راز برون می نهد که ما یَفعَل...

به جان و دل وَ سر  هر کسی که سودائیست

                                  چو بینی آتش آن داغ عشــق، لا تسأل!

چهارشنبه 14 خرداد 93

[ یکشنبه 8 تیر1393 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

پیشکش به ساحت مقدس آقا امام زمان (عج)
شب است و شمع، به گرماى شعله اش سوزان
شبى گرفته و تاريك بهر شبگيران
صداى خواب و سكوت و سكون و آرامش
و ليك قلب ملولم پر از طنين و تنش!
هواى اين قفس تنگ، تنگ كرده نفس!
خوشا هواى مى و بزم و عيش و عشق و هوس!
آهاى عشق! كجايى؟ بيا به داد برس!
كه قلبم از همه دنيا بريده ديگر بس!
بس است اينهمه اندوه و درد! ها؟ بس نيست؟
اگر تو گويى، صد البته درد عشق عاليست!...
اگر تو خواهيم امشب به اشك غم بيدار
وگر ستانيم اين جان بهاى يك ديدار
به عشق ميدهم اين آخرين نفس ها را
تو از كرم نظرى كن به سوى ما يارا!
ستاره ى شب هجرم وراى ابرى گم!
بيا به حق همان بانوى كريمه ى قم
بيا كه بى تو دلم پر ز عشق يك بت شد
جهان بدون تو پر از گمان و "لابد" شد!
تو از طبار على از نژاد فاطمه اى
تو بر نظام ستم در جهان چو خاتمه اى
بيا اگر چه ز تيغ عدالتت ترسم
ز رحم و معرفتت بن حسن، نمى پرسم
بيا فداى قدومت كه بى خبر آمد
ميان شعر من از نام تو اثر آمد
دلم بطرز عجيبى گرفته يا مولا!
چو كوچه هاى غريبى كوفه يا مولا!
نگاه منتظرم در پى عبا پوش است
همان كه شب به دم صبح كيسه بر دوش است
براى طفل صغير و يتيم نان مى برد
كه دست مهر پدر غم ز روح و جان
مى برد تويى عزيز پيمبر و آن يل حيدر
تو آيه اى ز خدايى و ناجى آخر
سلام بر تو و خاندان عصمت جدت!
درود بر تو و بر رحم و عشق بى حدت!
 
 
 
سلام و عشق و ارادت ز اين حقير پذير
ز من كه تازه مسلمانم و همان شبگير
 
شنبه ٧ دى ٩٢

[ یکشنبه 11 خرداد1393 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

پیشکش به قدوم مبارک آقا امام حسین(ع)

"اینجا برای از تو سرودن هوا کم است"*

تا پا و جان و دل نرسد کربلا، کم است

گَر لب گشایم از تو بگویم، سخن که هیچ...

حتّی کلام و حرفِ الف تا به یا کم است

باری صدای العطش از دور می رسد

قنداقه ای هنوز، ولی شیرها کم است!

مولودِ پاک دامنِ عصمت، عزیز ما

انگشتِ شیرِ جان رسول خدا کم است؟!

مولای هرجوانی و آرامش روان

حاشا که زیرِ قبّه ی رضوان صفا کم است

السلام علیک یا ابا عبدالله

ما کوفیان که جمله تو را عاشقیم و بس!...

دَم از تو می زنیم، ولیکن وفا کم است

بهر تمام لشکر دشمن علی بس است

اما امان زِ تشنگی اش، آب ها کم است

گفتی که مشک آب بیارد برادرت

افسوس کز برای شما دست ها کم است

گفتی به طفل اصغر تو رحم می کنند

نامش علی ست، بهر علی ها جفا کم است!!

ای وای از غریبیِ دختر وَ خواهرت

با آب ها نوشتنِ این ماجرا کم است

روز ولادتت به دلم نینوا شده!

گر سازم اشک شوق - برایش دوا - کم است

ای کشتی نجات بیا نوح خسته شد

در این زمانه کشتیِ او بی وِلا کم است

قال رسول الله (ص) : إن الحسین مصباحُ الهدی و سفینة النّجاه

عشق و ارادتِ منِ شبگیر را پذیر

آقا حسین! گرچه صواب و دعا کم است

 

یکشنبه 11 خرداد 1393

* "اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است / دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است" محمد علی بهمنی

[ یکشنبه 11 خرداد1393 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

دوست خوش است...

از سر دلتنگی برای بهترین دوستانم ؛ زینب  سمانه  سارا :
آرامش و مهر کَز بَر و روست خوش است

پیوند کمان که بین ابروست خوش است


از عیش مدام بس ملولم اما...

هر لحظه کنارِ بودنِ دوست خوش است

[ شنبه 10 خرداد1393 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

پیشکش به ساحت مقدّس آقا امیر المؤمنین

در کلبه ی درویشی ایتام چو فانوس

                            حیدر که از او زاده به جنة رخ طاووس

مهر و کَرَم و بخشش مولاست چو دریا

                                 لیکن شده بهر همه کفّار چو کابووس

چهارشنبه 31 اردیبهشت 93

أشِداءُ عَلَی الکفار... رُحَماءُ بَینکُم

[ چهارشنبه 31 اردیبهشت1393 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

ساقه ی خالی قاصدک...
ساقه ى خالى قاصدك ...
گاهى...
احوال دوستان كو چكش را
         - كه پر پرواز داشتند -
                مى پرسد از باد صبا!
و دلخوش است ...
     به سلامتى و خوشبختى آنها!
ساقه ى خالى قاصدك ...
گاهى...

    دلتنگ مى شود!
        و هرگز فراموش نمى كند!
اما...

 
يكشنبه ١٧ فروردين ٩٣

[ سه شنبه 23 اردیبهشت1393 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

چو كس به ناله ى شبگير گوش نسپارد
صداى اين نفس سرد مى رسد بر گوش
شب است و با من دلخسته غصه هم آغوش
چو كس به ناله ى شبگير گوش نسپارد
"هزار گونه سخن در دهان و لب خاموش"

[ سه شنبه 23 اردیبهشت1393 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

ای در ظُلَم، مستَوحشین را نور چشم و یاوری! ...
روزی در اوج زندگی، آرام می گردد دلم
بهر رهایی وانگهی فرجام می گردد دلم
روزی تمام آرزوها را زِ خود بیرون کند
وز بهر دیدار خدا، این دیده را پُر خون کند
روزی تمام رنج ها سر می رسد، هان! غم مخور
مانند عمر کوته یک گل به گلدان، غم مخور!
شکر خدا را کن! در این دنیا چه کم داری مگر؟
در آن جهان خوشبخت می گردی تو، غم داری اگر
ای کاش آن ساعت که جان از جسم من دَر می کشد
گویم شهادت؛ چون مسلمان روح من پَر می کشد
آخر زبانم لال اگر که لال از دنیا رَوَم
امّید آنم نیست، چون مُسلِم سوی عقبی روم
آوُخ که در هر ساعتِ عمرم چه بیهوده بُدَم
یک عمر اندوه و فغان، یک لحظه آسوده بُدَم
یا رب! مرا از روی شفقّت نگر، عفوم نما!
دردم دوا گردان و غم ها را همه رفعم نما!
ای در ظُلَم، مستَوحشین را نور چشم و یاوری
قطعِ یقین، ما را تو تنها دادگاه و داوری
امّید من در هر دو عالم بسته بر موی علی (ع)
اما به روز حشر، شرمم باد از روی علی (ع)
خونِ دل مولا گواهِ نامسلمانیِّ من
وان دیده ی گریانِ زهرا (س) شاهدِ عینیِّ من
پروردگارا دست خالی آمدم با یک رَجا
اشکم برای سَیِّد شباب جنت ای خدا!
امّید دارم اشک از بهرِ حسین (ع) کربلا
دستم بگیرد، دستِ آخر هم بگرداند بلا
بس کن! سخن کوتاه کن شبگیر! هر لحظه اجل
شاید که از سر می رسد گیرد تو را جان در بغل

 

یکشنبه 21 اردیبهشت 1393

[ یکشنبه 21 اردیبهشت1393 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

شبگير! غريق خواب مى مانى!
مى خواهمت اى كمال رؤياخيز!
هر چند كه چون سراب مى مانى
مانند بهار دل، در اين پاييز
مثل قدح شراب مى مانى
در اينهمه خواب هاى روح انگيز
مانند حباب آب مى مانى
از خواب و خيال مى كنم پرهيز
بازم تو به دل، خراب مى مانى
پرواز بلند بر سر شاليز
چون شالى نقش آب مى مانى...

كامم همه تلخ و نصرتى ناچيز
حسرب به دلم - عذاب - مى مانى
بر اين دل شب گرفته، غم آويز
شبگير! غريق خواب مى مانى

 
يكشنبه ١٧ فروردين ٩٣

[ یکشنبه 17 فروردین1393 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

چه گوش، بهر غزلخوانى كلاغ سياهت؟!
هرآنچه داشته ام داده ام بهاى نگاهت
دل شكسته به دست و نشسته ام سر راهت
نظر به سوى من خسته دل نكردى و رفتى
و مانده ام من و اين زندگى گشته تباهت
بسا كه نغمه ى عشاق و بلبلان بشنفتى
چه گوش، بهر غزلخوانى كلاغ سياهت؟!
قريب سيصد و هفتاد روز و شب سپرى شد
غريب و غمزده ماندم به جستجوى نگاهت
كسى حريف زليخا نشد كه دست بدارد
كشيده جار به عالم ز جور عشق گناهت...

خداى را كه جوابى... كه پيامى... سخنى ده
شفقّتى... قسمت ميدهم به روى چو ماهت
منم كه در همه عالم يكى پناه ندارم
ز هرچه وحشت و طوفان روم به سوى پناهت
صداى آه و فغانم چنان رسد به دو گوشت
كه كوهكن بستاند ز خسرو خواب، وَ راحت
به شوق ديدن معشوق بى بديل دل خود
چو هدهدى بشوم پر كشم به درگه شاهت
و پشت پنجره ات من نشسته ام به تماشا
و تند، بارش شبگير تا طلوع صباحت

 
يكشنبه ١٧ فروردين ١٣٩٣

[ یکشنبه 17 فروردین1393 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

به بهانه ی بزرگداشت پروین اعتصامی
بدون اطلاع از روز ولادت و بزرگداشت اين بانوى شاعره و فاضله، ديشب ديوان اشعار گهربارش را خريدم و امروز تحت تأثير قرار گرفته و از عمق دل شعرى برايش سرودم!
حال اين همزمانى اتفاقى با روز بزرگداشت ايشان را به فال نيك ميگيرم
باشد كه نظرى به اين شاعر خرده پا كنند.

 
"آنكه خاك سيهش بالين است / اختر چرخ ادب پروين است"

 
پيشكش به پروين اعتصامى :

خوب مى فهممت اى بانوى پاكيزه سرشت
گرچه من درك كمى دارم از آن...
شعر و نوشت
آه بغضى به گلويم كه جوانمرگ شدى
آه از آن خاك كه اين اختر "پروين" را كشت
گر كه از همسر خود خير نديدى هرگز
دست تقدير برايت پدرى خوب نوشت
گر كه تكريم نكردند تو را قدر سزا
خانه ى دختر موسى شده بهر تو بهشت
آه و افسوس كه قدر هنرت درك نكرد
شوهرت با همه اعمال وقيحانه و زشت
همه اشعار تو در و گهر و پند و نذر
عاقبت گشت به فردوس به قصرت همه خشت
ليك شبگير چه بيهوده پى عشق و هوس
هر شب از شعر و تغزل به دلش مرهم هشت

 
٢٥ اسفند ١٣٩٢

[ یکشنبه 25 اسفند1392 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

شبم به ناله ى شبگير تا سحر حاليست...
چو شب رسد غم شب-گير، دل فرا گيرد
به ساحت سحر شعر، دل سرا گيرد
سكوت سرد ستاره، دل مرا گيرد
و سوز و ساز دلم ره، سوى ورا گيرد

 تمام حاصلم از روز و ماه و سالم چيست؟
ز كل سال فقط پنج روز آن باقيست!

 بسان مرغك تنها و طرد، در قفسم
درين سياهى شب تنگ گشته هر نفسم...
به شوق ديدن رويش هماره در هوسم
هم او كه گر نبود، زندگى شود عبسم
 

به روز حشر خدايا، چه دست من خاليست!
به جز عطا و عنايت، ره نجاتم نيست!

در عنفوان جوانى چه پير و خسته؛ دلم
به روى هرچه خوشى هست درب، بسته دلم
هميشه زانوى غم در بغل نشسته دلم
ز دست هر كس و ناكس بسى شكسته دلم

چو غنچه اى كه به مرداب مى تواند زيست
خداى شكر، مرا بهر زندگى جاييست!

بهشت بهر نماز و معاد و توحيدست
و نيز بهر سعادت امام، خورشيدست
و ليك خلق خوش خلق مثل كلليدست
ز خوى خوش همه را ره به سوى اميدست

شبم به ناله ى شبگير تا سحر حاليست
ز داغ عشق بسوزم فراتر از ساليست

 
٢٥ اسفند ١٣٩٢

[ یکشنبه 25 اسفند1392 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

وز دوريت به نغمه ى شبگير، صد فغان...
ساعات روز مى گذرد بس كه با شتاب
انگار عمر روز جهان بسته بر حباب
اما بلند و سرد، شب تار هجر توست
هر شب كه ديده ام به رخت روشن و پر آب *
 
بين من و تو فاصله اندازه ى جهان
تفسير لفظ "درد" همين بس كه بى امان
سرچشمه ى سرشك بجوشد ز داغ دل،
وز دوريت به نغمه ى شبگير، صد فغان
 
 زان لعل شكرين چه گهرها بريختى
باد آمد و لجام ز زلفت گسيختى
اينها به هيچ، با نگه مست و مسكرت
جانا تو قلب عاشق ما را بسوختى

زين جور عشق داغ، كه من مى كشم به دوش
بس جار مى كشم به دو عالم رميده هوش!
ليك از براى ناله ى شبگير كو دو گوش؟!
رسوا مكن دلت، تو بكش درد و مان خموش!

هرشب خيال مى كنم اينجا نشسته اى
وان رشته هاى فاصله از هم گسسته اى
از بهت چشم روشنت اى ماه! دل شد آب
قلبم به روى هرچه به غير از تو بسته اى!

رؤياى ناب خاطره انگيز هر شبم!
بنگر ز شوق وصل تو بى تاب و در تبم!
بس در خيال، آغوش گرمت پناه من
بوسه به روى ماه تو حسرت بر اين لبم!

 
چهارشنبه ١٤ اسفند ١٣٩٢

* همان شبهايى كه ديدگانم به تماشاى رويت روشن و پر اشك است

[ چهارشنبه 14 اسفند1392 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

و چون شبگير، مستانه، گذارم سر به سودايى...
تو با يك لشكر از نيكى، به قصد جان من آيى
منم مظلوم و بى ياور، در اين دنياى تنهايى
چه بى رحمانه بر قلبم، زدى زخم جگرسوزى
دل و جانم فداى تو، كه بى اندازه زيبايى!
چه بى پروا برايت شعرها گويم ز داغ دل
چه آسان اشك ميريزم ز فرط ناشكيبايى!
مرا هر روز و شب نذر دو چشم مست و تب دارت
و آن لبخند شيرينت كه بس گشته تماشايى!
صداى داد عشق من به گوشت ميرسد آيا؟
بگو داد دل پرخون كجا گيرم؟ چه فرمايى؟...

گلى شادابم از اميد، وصلت كى رسد يارا؟
نميماند گلت شاداب، درياب أر توانايى
براى هركه گفتم من، حديث عشق جانسوزت
بگفت او را صنم بينى تو از افراط شيدايى!
و من با نيشخندى تلخ پاسخ ميدهم ايشان
كه گر مجنون بود قلبت تو بينى زلف ليلايى
صدايت، حرف هايت، فكر و ژرفاى افق هايت
تو هرجا هرجوانى را چه آسان راه بگشايى
وليكن من بماندم در خم يك كوچه ى عشقت
كه باريك است و تاريك است در اندوه جدايى
ميان اشكهايم خواب در چشمان من آيد
و چون شبگير، مستانه گذارم سر به سودايى

 شنبه ١٢ بهمن ١٣٩٢

[ شنبه 12 بهمن1392 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

فرياد و فغان از همه زيباييت اى بت!
من غرق خيالم كه رسم بر در كويت
دستم برسد بر سر و آن پيچش مويت
انگار كه در عمر ندارم هوسى بيش
دردا كه شدم عاشق و سرگشته ى رويت
بس نامه كه اين ليلى مجنون به تو بنوشت
بس گل كه ببوسيد به جاى گل رويت
فرياد و فغان از همه زيباييت اى بت!
بنگر كه همه دست ببرند ز خويت!
يار همه رندانى و ساقى خماران
عاشق چو منت راه نيابد سر كويت...

از شوق وصال توى عاشق كش بى رحم
هر دم بگشايم پر پرواز به سويت
گر تير نگاه تو شكارم كند آخر
از مرگ چه باك أر بروم سوى گلويت!؟
يك عمر به دنبال تو گشتم ولى آخر
در هيچ كجا رد نه بجستم نه كه جويت
گويند روان جوى عسل هست به فردوس
زيرا كه تو هرصبح بشويى سر و رويت
شبگير فرا ميرسد از خواب بخيزم
بس عطرفشان گشته خيالم ز تو بويت

 دوشنبه ٧ بهمن ۱٣٩٢

[ دوشنبه 7 بهمن1392 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

دیوار نامرئی...
دیوار نامرئی گرفته دور و بر را
از هر طرف محکم بر آن کوبید سر را
بالش ز ضرب و زخم مجروح است اما
از شوق آزادی زنَد بر شیشه پر را
گه خسته و مأیوس و پُر اندوه و ناچار
گه با امید و شوق میخواهد خطر را
بس رنج دارد قصه ی این فنج کوچک
اما اسیر است و ندارد این خبر را
هر دم که پیدا میکند یک راه تازه
بسته ست، این شیشه، قضا و هر قدر را...

شبگیر غم آخر فراگیرد دلش را
یا که خدا می شکند این دیو و در را

 25 دی 1392

[ چهارشنبه 25 دی1392 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

شعر تازه ای ندارم...
شعر تازه ای ندارم؛
گویا چشمه ی طبعم خشکیده است!
لطیفه ی تازه ای ندارم؛
اندوه، لبخندهای ساده را از یادم برده است!
هنر تازه ای ندارم؛
استعدادم میان آوار بی ذوقی افراد لِه شده است!
حرف تازه ای ندارم؛
از حرف های گذشته چه سود که گوشی نشنیده است!
یار تازه ای ندارم؛
پابند به یار قدیمم که خود را از قید وفای من رهانیده است!...

فکر تازه ای ندارم؛
بس که از هجوم افکار دور و دراز قدیم، ذهنم مشوش است!
آرزوی تازه ای ندارم؛
همه ی آرزوهای گذشته ناکام مانده است!
هدف تازه ای ندارم؛
هیچگاه هیچ برنامه یا طریقی مرا به اهدافم نرسانده است!
. . .
شعر تازه ای ندارم؛
این که میگویم جز گفتاره ای از دل پُردرد شبگیر زده ام نیست!!

 25دی92

[ چهارشنبه 25 دی1392 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

سیره عملی امام رضا (ع) در برخورد با مسائل گوناگون
سایت جامع خورشید آل یاسین
 
سیره عملی امام رضا (علیه السلام) همچون پدران معصوم خویش کاملاً مأخوذ از سیره و سنت ناب نبوی و علوی است و سیره عملی این بزرگوار برای هر نسلی تا روز قیامت راهگشای زندگی است که اینک به گوشه ای از سیره عملی آن بزرگوار که از طریق یاران و اصحاب و بعضاً از طریق فرزندان ایشان به طریق صحیح رسیده اشاره می کنیم.

لازم به ذکر است توجه داشته باشید که حضرت در مقابل مسائل گوناگون چه برخوردی از خود نشان داده و اگر بتوانیم درصدی از این برخورد ها را در زندگی روزمره خود پیاده کنیم قطعا سعادت مند خواهیم شد .

%D8%B3%DB%8C%D8%B1%D9%87 %D8%B9%D9%85%D9%84%DB%8C %D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85 %D8%B1%D8%B6%D8%A7 300x225 سیره عملی امام رضا (ع) در برخورد با مسائل گوناگون

حسن بن موسی بغدادی گفت در محضر امام رضا (علیه السلام) بودم، امام با جمعی مشغول صحبت بود. زید بن موسی برادر آن حضرت در گوشه ای دیگر با جمعی صحبت می کرد و پیوسته می گفت ما کردیم، ما چنین هستیم و فخر فروشی می کرد. امام (علیه السلام) سخنان او را شنید. ناگفته نماند که زید چندی پیش از آن در مدینه خروج کرده بود، عده ای را کشته و خانه های بنی عباس را آتش زده بود از این جهت او را (زید النار) می گفتند. مأمون سپاهی برای جلوگیری او فرستاد و دستگیرش کرد وقتی که او را پیش مأمون آوردند، گفت ببریدش پیش برادرش علی بن موسی الرضا (علیه السلام) هنگامی که وارد بر حضرت شد امام به او فرمود: ای زید حرف های بعضی از نادانان کوفه تو را گول زده که می گویند:

(اِنَّ فاطِمَهَ اَحْصَنَتْ فَرْجُها فَحَرَّمَ اللهُ ذُرِّیَتها عَلَی النّارِ)

مولد فرزندان فاطمه (علیها سلام) پاکیزه است خداوند ذریه او را بر آتش جهنّم حرام نموده است. این مقام مخصوص امام حسن و امام حسین (علیهم السلام) است اگر تو معصیت خدا را انجام دهی و داخل بهشت شوی، پدرت موسی بن جعفر (علیه السلام) بندگی خدا کند روزها روزه بگیرد و شبها به عبادت بپردازد او هم داخل بهشت شود، بنابر این مقام تو از موسی بن جعفر (علیه السلام) ارجمند تر است!

قسم به خدا (مایَنالُ اَحَدٌ ما عِنْدَ اللهِ اِلاّ بِطاعَتِهِ) هیچکس به مقام قرب خدا و بهشت نمی رسد مگر به اطاعت ازدستورات پروردگار، اگر تو فکر می کنی با معصیت و مخالفت خدا به آن مقام می رسی سخت در اشتباه می باشی!

امام زین العابدین (علیه السلام) فرمود: از برای نیکو کار ما دو پاداش و اجر است و برای گنهکاران مانیز دو کیفر و عذاب است.

زید گفت آیا برادر و پسر پدر شما نیستم؟

امام (علیه السلام) فرمود: آری تو برادر من هستی البته تا مادامی که اطاعت از پروردگار کنی. نوح (علیه السلام) گفت: پروردگارا فرزندم از خانواده من است تو وعده داده ای آنها را نجات دهی. خطاب رسید ( اِنَّهُ لَیْسَ مِنْ اَهْلِکَ اِنَّهُ عَمَلٌ غَیْرَ صالِح) به واسطه معصیت، خداوند او را از خانوادگی نوح خارج کرد.[۱]

دعبل بن علی خزاعی یکی از بزرگترین شعرا و مادحین ائمه اطهار (علیهم السلام) سروده خود را در محضر امام رضا (علیه السلام) خواند. امام درباره یک قسمتش فرمودند روح القدس تو را به این معنی کمک نموده است. آنگاه جبه خویش را با دینارهایی که به نام مبارکشان سکه زده بودند به او دادند.

یک بار امام (علیه السلام) به او خطاب فرمودند که :

«مَرحَبا بَکَ یا دِعْبِل مَرحَبا بِمادِحِنا وَ مُحِبّنا وَ ناصِرنا بِیَدِهِ وَ لِسانِهِ».

آفرین بر تو دعبل ، آفرین بر مدح کننده دوستدار و یار ما با دست و زبانش.[۲]

ابوهاشم جعفری می گوید: یک روز امام (علیه السلام) به من فرمود: چرا با عبدالرحمن بن یعقوب مجالست می کنی؟ گفتم او از بستگان من است، برادر مادرم محسوب می شود.

امام فرمود: درباره خداوند تبارک و تعالی قائل به عقیده باطلی است خدا را قائل به جسم است یا با او بنشین ما را ترک کن و یا با ما باش و او را ترک کن.

عرض کردم من به حرف های او ایمانی ندارم آیا مرا هم در این مورد گناهی هست؟

فرمود: فکر نمی کنی او مورد خشم پروردگار قرار گیرد و تو نیز به آتش او بسوزی و شریک بلای او گردی؟ مگر نمی دانی یکی از اصحاب حضرت موسی (علیه السلام) پدرش در جمع قوم فرعون بود همینکه لشکر موسی آب خارج شدند آن شخص از آنها جدا شد تاپدر خود را نصیحت کند و او را تشویق و ترغیب به ایمان نماید. در همان حال ناگهان عذاب خداوند قوم فرعون را فرا گرفت، همه غرق شدند او هم همراه آنها غرق شد.

حضرت موسی (علیه السلام) از جبرئیل حال او راپرسید پاسخ داد او بر دین و عقیده پدرش نبود و در رحمت خداست ولی هنگامی که غضب و بلای پروردگار بر ملتی وارد شود کسی که نزدیک گناهکار باشد مدافعی ندارد او هم مبتلا می گردد ! [۳]

یسع بن حمزه گفت در محضر امام رضا (علیه السلام) بودم و از ایشان مسائلی را می پرسیدم، غیر از من جمع زیادی حضور داشتند که آنها نیز مسائل دینی و حلال و حرام می پرسیدند.

در این هنگام مردی بلند قد و گندم گون وارد مجلس شد، پس از سلام عرض کرد ای پسر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) مردی از دوستداران شما و پدران و اجدادتان هستم.

از سفر حج بر می گردم، مقداری پول برای بازگشت به وطن همراه داشتم ولی متأسفانه همه را گم کرده ام. اینک تقاضا دارم مرا کمکی بفرمائید تا به شهر خود برگردم. البته این را هم بگویم که من ثروتمند هستم و خداوند نعمت را به من ارزانی داشته و صدقه به من نمی رسد، ضمناً هر چه مرحمت فرمایید در شهر خودم از طرف شما صدقه می دهم.

امام (علیه السلام) فرمود: بنشین خدا تو را بیامرزد، آنگاه با مردم شروع به صحبت شد تا کم کم متفرق شدند من و سلیمان جعفری با آن مرد و خثیمه باقی ماندیم.

امام (علیه السلام) فرمودند : اجازه می دهید وارد اندرون شوم. سلیمان عرض کرد بفرمائید. امام داخل خانه شد پس از ساعتی تشریف آورد و درب اتاق را بست از بالای درب دست مبارک خود را بیرون آورده فرمود: خراسانی کجاست؟ عرض کرد در خدمتم، فرمود: این دویست دینار را بگیر برای خرج راهت از این پول تبرک جو و از طرف من هم لازم نیست صدقه بدهی هم اکنون خارج شو که نه من تو را ببینم و نه تو مرا ببینی.

خراسانی رفت، حضرت رضا (علیه السلام) درب را باز کرد. سلیمان عرض کرد فدایت شوم به او لطف کردی خرج راهش را دادی اما چرا پشت درب پنهان شدید؟

فرمود نخواستم شکستگی و خواری سؤال و درخواست را در صورتش مشاهده کنم چون خواسته او را بر آوردم. نشنیده ای سخن رسول الله (صلی الله علیه و آله) را که فرمود:

اَلْمُستَتِرُ بِالْحَسَنَهِ یَعْدِلُ سَبْعینَ حَجَّهٍ وَالمُذْیعُ بِالسَّیَّئهِ مَخذُولٌ وَ الْمُستَتِرُبِها مَغْفُورٌ لَهُ

کسی که کار نیک را پنهانی انجام دهد پاداشش برابری با هفتاد حج دارد و کسی که آشکارا گناه بکند در پیشگاه پروردگار خوار و مطرود است اما آنکه در پنهانی گناهی از او سر زند آمرزیده می شود.

نشنیده ای که پیشینیان گفته اند:

مَتی آتِه یَوماً لَا طلبُ حاجَه رَجَعْتُ اِلی اَهْلِی وَوَجْهِی بِمائِهِ

هر گاه پیش او برای حاجتی می روم به سوی خانواده خود برمی گردم در حالیکه آبرویم حفظ شده است.[۴]

ماجرای دزد و مامون و برخورد امام رضا (ع)

مأمون روزهای دوشنبه و پنجشنبه را اختصاص به رسیدگی به کارهای مردم داده بود، در این روزها امام رضا (علیه السلام) را در طرف راست خود می نشاند.

محمد بن سنان می گوید در یکی از همان روزها من در خدمت علی بن موسی الرضا (علیه السلام) بودم. به مأمون گفتند مردی از صوفیه دزدی کرده دستور داد او را حاضر کردند همینکه چشمش به او افتاد آثار زهد و پارسایی از لباس و جامعه اش آشکار بود و اثر سجده در پیشانی او مشاهده می شد. گفت چه زشت است با این ظاهر شایسته و آثار زهد چنین عمل زشت و دزدی از تو سر زند!

آن مرد جواب داد این کار را من از روی اضطرار انجام داده ام چون حق مرا از خمس و غنیمت ندادی مجبور به دزدی شدم.

مأمون گفت: تو در خمس و غنیمت چه حقی داری؟ جواب داد خداوند خمس را در این آیه به شش قسمت تقسیم کرده است:

وَاعْلَمُوا اُنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَئی فَاَنَّ لِلِّه خُمُسَهُ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِی الْقُرْبی وَالْیَتامی و الْمَساکِینِ و ابْنِ السَّبیلِ[۵]

در این غنیمت نیز همین شش قسمت موجود است:

ما اَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْ اَهْلِ القُری فَلِلّهِ وَ لِلرَّسُولِ وَلِذِی القُرْبی وَالْیَتامی وَالْمَساکِینِ وَابْنِ السَّبِیلِ کَیْ لایَکُونَ دَوْلَهً بَیْنَ الْاَغنیاءِ مِنْکُم[۶]

در هر دو آیه سهمی برای کسی که از وطن دور افتاده ابن السبیل و سهمی برای فقرا قرار داده من هم ابن سبیل هستم و هم فقیر تو حق مرا ندادی.

مأمون گفت می خواهی با این یاوه سرایی هایت حدی از حدود خدا را درباره دزد ترک کنم.

پاسخ داد اول خودت را پاک کن و حد برخود جاری نما آنگاه به دیگری بپرداز و او را پاک کن و اقامه حد نما.

مأمون رو به علی بن موسی الرضا (علیه السلام) نموده پرسید شما چه می فرمایید. آنجناب فرمود این مرد می گوید تو دزدی کرده ای من هم دزدی نموده ام. از پاسخ امام رضا (علیه السلام) مأمون بی اندازه خشمگین شد رو به آن مرد کرده گفت به خدا قسم دستت را جدا خواهم کرد، مجرم در جواب او گفت چگونه دست مرا قطع می کنی با اینکه بنده من هستی. مأمون پرسید: من از کجا بنده تو شده ام جواب داد: زیرا مادرت را از بیت المال مسلمانان خریداری کرده اند تو بنده هر مسلمانی هستی که در شرق و غرب جهان زندگی می کند مگر آنکه آزادت کنند و من تو را آزاد نکرده ام. از طرفی متصدی خمس شده ای و حق آل پیامبر (صلی الله علیه و آله) را نمی دهی و هم حق من و امثال من را مانع شده ای. دیگر اینکه کسی که ناپاک است مانند خود را نمی تواند پاک کند باید شخص پاک دیگری او را تطهیر نماید.

آنکس که بر گردنش حدی است نمی تواند حد خدا بر دیگری جاری نماید مگر اینکه اول برخود جاری سازد مگر نشنیده ای خداوند می فرماید:

اَتَأمرونَ النّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ اَنْفُسَکُمْ وَاَنْتُمْ تَتْلُونَ الکِتابَ اَفْلا تَعْقِلُونَ[۷]

مردم را به نیکی وادار می کنید ولی خود را فراموش کرده اید با اینکه کتاب خدا را می خوانید آیا اندیشه و تعقل نمی کنید.

مأمون به حضرت رضا (علیه السلام) عرض کرد درباره این مرد چه می فرمایید.

امام ـ علیه السلام ـ فرمود: خداوند در قرآن به پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله) می فرماید:«فَلِلّهِ الْحُجَّهُ الْبالِغَهُ»[۸]

از برای خداست استدلال رسا و محکم. این حجت و استدلال همان است که اگر به جاهلی هم برسد آن را با جهلش در می یابد. چنانکه عالم نیز به علم و دانش خویش متوجه آن می شود به هر حال دنیا و آخرت با استدلال و برهان استوار است. این مرد برای تو خوب استدلال کرد.

مأمون دستور داد او را آزاد کردند و چندی از مردم کنار گرفت و در فکر از بین بردن حضرت رضا (علیه السلام) بود و بالاخره هم جنایت بزرگ یعنی کشتن امام (علیه السلام) را انجام داد.[۹]

فضل امام رضا (ع) در برخورد با جلودی جنایتکار

یک بار مردی به نام جلودی با سپاه خود به خانه امام رضا (علیه السلام) حمله کرد. امام متوجه حمله او شد. تمام زنان را داخل خانه ای جای داد و خودش بر در خانه ایستاد. جلودی گفت: من مأمورم داخل خانه شوم، و تمام اشیاء زنان را غارت کنم. امام (علیه السلام) فرمود: من آنچه دارند از آنها می گیرم و برای تو می آورم امام چند بار سوگند خورد و در خواست کرد تا راضی شد. امام (علیه السلام) داخل اتاق شد و آنچه زنان از زیور آلات وحتی چادر و پوشش داشتند از آنها گرفت و در اختیار جلودی گذاشت.

روزی دیگر همین شخص را به خاطر جنایاتش پیش مأمون آوردند همینکه چشم امام رضا (علیه السلام) به او افتاد به مأمون فرمود: این پیرمرد را به من ببخش!

مأمون گفت: این همان کسی است که نسبت به دختران پیامبر (صلی الله علیه و آله) آن جنایات را انجام داده و آنها را غارت نموده است.

جلودی متوجه شد که حضرت رضا (علیه السلام) با مأمون صحبت می کند خیال کرد آن بزرگوار بر ضرر او سخن می گوید و منظورش کشته شدن اوست رو به مأمون کرده گفت: یا امیر المؤمنین تو را به خدا سوگند سخنان این مرد را درباره من قبول مکن.

مأمور به حضرت رضا (علیه السلام) گفت: قسم به خدا که سخن امام رضا (علیه السلام) را درباره ات نمی پذیرم دستور داد او را به قتل رساندند.[۱۰]

تجمع شیعیان درب خانه امام رضا (ع) و عدم اجازه امام به آن ها

عده ای جلوی درب خانه امام (علیه السلام) جمع شدند و از آن بزرگوار اجازه ورود خواستند. گفتند به حضرت رضا (علیه السلام) عرض کنید یک گروه از شیعیان علی (علیه السلام) می خواهند به محضر شما شرفیاب شوند. امام (علیه السلام) در پاسخ آنها فرمود: بگویید من مشغولم آنها را برگردانید. فردا آمدند مانند روز قبل خود را معرفی کردند باز فرمود آنها را برگردانید. تا دو ماه به همین طریق می آمدند و برمی گشتند بالاخره از شرفیابی مأیوس شدند.

روزی به دربان گفتند: به آقای ما علی بن موسی (علیه السلام) بگو ما شیعه پدرت علی (علیه السلام) هستیم دشمنان به واسطه اجازه ندادن شما ما را سرزنش کردند این بار بر می گردیم و از خجالت به وطن خود نخواهیم رفت زیرا تاب شماتت دشمنان را نداریم. این مرتبه اجازه فرمود. داخل شدند وسلام کردند. امام (علیه السلام) نه جواب سلام و نه اجازه نشستن داد، همانطور ایستاده عرض کردند: پسر رسول خدا این چه ستمی است که برما روا می داری ما را خوار می گردانی بعد از این همه سرگردانی که اجازه شرفیاب شدن نمی دادی دیگر چه برای ما باقی ماند.

فرمود: این آیه را بخوانید:

ما اَصابَکُم مِنْ مُصِبیَهٍ فِبِما کَسَبَتْ اَیْدِکُم وَیَعْفُوعَنْ کِثَیر[۱۱]

هر مصیبتی که بر شما وارد می شود به واسطه کارهایی است که کرده اید با اینکه بسیاری از آنها را می بخشید.

در این عمل من از خدا و پیغبر وعلی و اباء طاهرینم (علیهم السلام) پیروی کردم آنها شما را مورد سرزنش قرار دادند من نیز چنین کردم. عرض کردند علت چه بود که مورد سرزنش واقع شدیم؟

فرمود: شما ادعا می کنید ما شیعیان علی (علیه السلام) هستیم. وای بر شما، شیعیان امام علی (علیه السلام)، امام حسن و امام حسین و اباذر و سلمان، مقداد و عمار و محمد بن ابی بکر هستند. آن کسانی که کوچکترین مخالفت را نسبت به دستورات علی (علیه السلام) نکردند و مرتکب یک کار که او نهی کرده بود نشدند، اما شما می گویید شیعه علی هستیم در بیشتر کارها مخالف او هستید ونسبت به بسیاری از واجبات کوتاهی می کنید. حقوق برادران را سبک می شمارید.

آنجا که باید تقیه کنید، رعایت نمی کنید، آنجا که نباید تقیه کنید تقیه می کنید. اگر بگوئید دوستان و محبین آن آقا هستیم با دوستانش دوست و با دشمنانش دشمن هستیم این سخن را رد نمی کنم اما مقامی بسیار ارجمند را ادعا کردید اگر گفته خود را به وسیله اعمال و رفتار ثابت نکیند هلاک خواهید شد مگر رحمت پروردگار نجاتتان دهد.

عرض کردند ای پسر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) اینک از گفته خود استغفار می کنیم و توبه می نمائیم همانطوری که شما تعلیم دادی می گوئیم، شما را دوست داریم دوست دوستان شما و دشمن دشمنانتان هستیم، دراین هنگام امام رضا (علیه السلام) فرمود:

مَرْحبا بَکُمْ یا اِخْوانِی وَاَهْل وُدِّی.

درود بر شما ای برادران و دوستان من. بیایید بالاتر بیایید بالاتر.

پیوسته آنها را بالاتر می برد تا پهلوی خود نشانید آنگاه از دربان سؤال کرد چند مرتبه اینها آمدند و اجازه نیافتند؟ عرض کرد شصت مرتبه. امام فرمود: تو هم شصت مرتبه به آنها سلام کن و سلام مرا نیز برسان. زیرا که اینها استغفار و توبه کردند. به همین خاطر گناهانشان محو شد و به سبب محبتی که با ما دارند سزاوار احترامند. به احتیاجات خود و خانواده شان رسیدگی کن از نظر مالی به آنها کمک فراوانی کن.[۱۲]

مجلس تفسیر قرآن و برخورد امام رضا (ع)

ابراهیم بن عباس می گوید در محضر امام رضا (علیه السلام) بودیم که یکی از فقهاء حاضر در مجلس این آیه (لَتُسْألُنَّ یَوْمَئذ عَنْ النَّعیم) را اینگونه تفسیر کرد. آن روز از نعمت یعنی آب سرد سؤال خواهید شد. امام (علیه السلام) با صدای بلند فرمود: اینطور تفسیر می کنید!

هر کسی به یک طریق آیه را معنی می کند. یکی می گوید منظور از نعمت آب سرد است. دیگر می گوید مراد خواب است. عده ای هم می گویند غذای خوش طعم است.

همانا پدرم از پدرش امام صادق (علیه السلام) نقل کرد که وقتی شبیه این گفتار در محضر ایشان مطرح شد آن حضرت خشمگین شده فرمود خداوند تبارک و تعالی هیچگاه بندگانش را به خاطر چیزهایی که به آنها تفضل فرموده باز خواست و سؤال نخواهد کرد و برای چنین چیزی منت نمی گذارد. این کار از مخلوق هم سزاوار نیست مثلاً به خاطر آنکه به کسی غذایی داده و یا آب سردی نوشانیده منت گذارد.

وَلکِنَّ النَّعیمُ جُبُّنا اَهْل الْبَیْت وَ مُوالاتُنا یَسْألُ اللهُ عَنْهُ بَعْدَ التّوحیدِ وَ نُبَوّهِ رَسُولِهِ صَلیَّ اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ

ولی نعیم عبارت است از دوستی و ولایت ما خاندان که خداوند بعد از توحید و نبوت از آن سؤال خواهد کرد زیرا بنده اگر به لوازم ولایت و محبت وفا کرد به نعیم بهشت که زوال ندارد می رسد.

حضرت امام رضا (علیه السلام) فرمود: پدرم از حضرت صادق و ایشان از امام باقر به همین طریق از علی (علیه السلام) نقل کردند که پیغمبر (صلی الله علیه وآله) فرمود:

یاعَلِیُّ اِنَّ اَوَّلَ ما یُسْئَلَ عَنْهُ الْعَبْدُ بَعْدَ مَوتِه شَهادَهِ اَنْ لا اِلهَ اِلاّ اللهِ وَ اَنَّ محمداً رَسُولَ اللهِ وَ اَنّک وَلیَّ الؤمِنینَ بِما جَعَلَهُ اللهُ وَ جَعَلْتُهُ فَمَنْ اَقَرَّ بِذلِکَ وَ کانَ مُعْتَقِدَهُ صارَاِلیَ النَّعیمِ الَّذی لا زَوالَ لَهُ.

یا علی اولین چیزی که بعد از مرگ از انسان سؤال می کنند شهادت به توحید و نبوت و اقرار به ولایت توست به آن طریقی که خدا قرار داده و من نیز ابلاغ کردم. بنابراین هر که اعتراف به اینها نمود و اعتقادش نیز چنین بود به سوی نعمتی که هرگز نابودی و زوال ندارد رهسپار خواهد شد.[۱۳]

نماز عید به امامت امام رضا (ع)

یکبار مأمون به امام (علیه السلام) پیام فرستاد که امامت نماز عید را بپذیرد و نماز را برگزار کند. امام (علیه السلام) پاسخ داد، تو شرایطی که میان من و توست می دانی، مرا از اقامه نماز عید معذور دار. مأمون گفت: منظورم از این کار آن است که مردم مطمئن شوند و نیز فضیلت تو را بشناسند!

فرستاده مأمون چند بار آمد و رفت و اصرار مأمون را به عرض امام رساند. امام (علیه السلام) فرمود: بیشتر دوست دارم مرا از این کار معاف کنی ولی اگر نمی پذیری و ناچار باید این کار را انجام دهم، من برای اقامه نماز عید مانند رسول خدا (صلی الله علیه و آله) و امیر المؤمنین (علیه السلام) بیرون خواهم آمد.

مأمون پذیرفت و گفت: هر طور مایل هستید بیرون بیایید و دستور داد فرماندهان و درباریان و عموم مردم بامداد عید جلوی خانه امام حاضر شوند.

بامداد عید پیش از طلوع آفتاب کوچه و راهها از مردم مشتاق پرشد و حتی زنان و کودکان هم آمده بودند وانتظار بیرون آمدن امام را می کشیدند فرماندهان به همراه سپاهیان، سوار بر مرکب های خود جلوی منزل امام ایستاده بودند، آفتاب سر زده، امام (علیه السلام) غسل کرد و لباس پوشید و عمامه سپیدی که از پنبه بافته شده بود بر سر نهاد، یک سر عمامه را بر سینه و سر دیگر را از پشت بر کتف افکند، خود را معطر ساخت و عصا در دست گرفت و به همراهان خویش فرمود: آنچه انجام می دهم انجام دهید.

آنگاه پای برهنه در حالیکه شلوار و نیز دامن لباس را تا نیمه ساق پا بالا آورده بود براه افتاد، پس از چند گام سر به سوی آسمان بلند کرد و تکبیر گفت، همراهانش به تکبیر او تکبیر گفتند. فرماندهان و سپاهیان چون امام را چنان دیدند از مرکب ها بر زمین جستند و پا پوشها از پای در آوردند و پا برهنه بر خاک ایستادند. امام بر در سرای تکبیر گفت و انبوه مردم با او تکبیر گفتند، صحنه چنان شور و عظمتی داشت که گویی آسمان و زمین با او تکبیرمی گویند، شهر مرو را سراسر گریه و فریاد فرا گرفت.

فضل بن سهل چون اوضاع را چنین دید به مأمون خبر داد و گفت: ای امیر اگر حضرت رضا بدینگونه به مصلای نماز برسد فتنه و آشوب می شود و ما همه بر جان خویش بیمناکیم، به او پیام بفرست که باز گردد.

مأمون به امام پیام داد: ما شما را به زحمت انداختیم و دوست نداریم به شما زحمت و رنجی برسد، شما بازگردید و با مردم همان کسی که قبلاً نماز می خواند نماز را برگزار نماید.

امام (علیه السلام) دستور داد کفش او را بیاورند و پوشید و سوار شد و به خانه بازگشت . [۱۴]

درخواست کیسه کشی از امام رضا (ع) در حمام عمومی

شخصی که امام (علیه السلام) را نمی شناخت در حمام از امام خواست تا او را کیسه بکشد، امام (علیه السلام) پذیرفت و مشغول شد، دیگران امام را به آن شخص معرفی کردند و او با شرمندگی به عذرخواهی پرداخت ولی امام بی توجه به عذرخواهی او همچنان او را کیسه می کشید و او دلداری می داد که طوری نشده است.[۱۵]

هم نشینی با غلامان و سیاهیان در یک سفره

مردی از اهالی بلخ گفت: در سفر خراسان با امام رضا (علیه السلام) همراه بودم، روزی سفره گسترده بودند و امام (علیه السلام) همه خدمتگزاران و غلامان حتی سیاهان را بر آن سفره نشاند تا همراه او غذا بخورند. من به امام عرض کردم: فدایتان شوم، بهتر است اینان بر سفره ای جداگانه بنشینند. فرمود: ساکت باش، پروردگار همه یکی است، پدر و مادر همه یکی است و پاداش به اعمال است.[۱۶]

برخورد امام رضا (ع) با افرادی که برای کار قرارداد نبسته بودند

سلیمان جعفری از یاران امام رضا (علیه السلام) می گوید: برای برخی کارها خدمت امام بودم، چون کارم انجام شد خواستم مرخص شوم، امام فرمود: امشب نزد ما بمان، همراه امام به خانه او رفتم، هنگام غروب بود، غلامان حضرت مشغول بنایی بودند امام در میان آنها غریبه ای دید، پرسید: این کیست؟

عرض کردند: به ما کمک می کند و به او چیزی خواهیم داد. فرمود: مزدش را تعیین کرده اید؟ گفتند: نه! هر چه بدهیم می پذیرد. امام بر آشفت و خشمگین شد. من به حضرت عرض کردم: فدایتان شوم خود را ناراحت نکنید.

فرمود: من بارها به اینها گفته ام که هیچکس را برای کاری نیاورید مگر آنکه قبلاً مزدش را تعیین کنید و قرار ببندید.

کسی که بدون قرار داد و تعیین مزد کاری انجام دهد اگر سه برابر مزدش را بدهی باز گمان می کند مزدش را کم داده ای، ولی اگر قرارببندی و به مقدار معین شده بپردازی از تو خشنود خواهم بود که طبق قرار عمل کرده ای، و در این صورت اگر بیش از مقدار تعیین شده چیزی به او بدهی هر چند کم و ناچیز باشد می فهمد که بیشتر پرداخته ای و سپاسگذار خواهد بود.[۱۷]

برخورد امام در مقابل خودبرتر بینی یکی از یاران

احمد بن محمد بن ابی نصر بزنطی می گوید من با سه تن از یاران امام (علیه السلام) در محضرش بودیم پس از ساعتی همین که خواستیم از محضرش مرخص شویم امام (علیه السلام) به من فرمود:

ای احمد تو بنشین، همراهان من رفتند و من خدمت امام ماندم و سؤالاتی داشتم به عرض رساندم و امام پاسخ می فرمودند، تا مقداری از شب گذشت، خواستم خداحافظی کنم. فرمود: نزد ما می مانی؟ عرض کردم: هر چه شما بفرمایید، اگر بفرمایید بمان می مانم و اگر بفرمایید برو می روم.

فرمود: بمان و اینهم رختخواب و به لحافی اشاره فرمود .

آنگاه امام (علیه السلام) برخاست و به اتاق خود رفت. من از شوق به سجده افتادم و گفتم: سپاس خدای را که حجت خدا و وارث علوم پیامبران در میان ما چند نفر که خدمتش شرفیاب شدیم تا این حد به من محبت فرمود.

هنوز در سجده بودم که متوجه شدم امام به اتاق من بازگشته است. برخاستم. حضرت دست مرا گرفت و فشرد و فرمود:

ای احمد، امیرمؤمنان علی (علیه السلام) به عیادت صعصعه بن صوحان رفت و چون خواست برخیزد فرمود: ای صعصعه از اینکه به عیادت تو آمده ام به برادران خود افتخار مکن، عیادت من باعث نشود که خود را از آنان برتر بدانی، از خدا بترس و پرهیزگار باش، برای خدا تواضع و فروتنی کن خدا تو را رفعت می بخشد.[۱۸]

برخورد امام رضا (ع) در مقابل اسراف و تبذیر

نوجوانانی مشغول خوردن میوه بودند و اغلب میوه ها را ناتمام می خوردند و به کناری پرتاب می کردند امام (علیه السلام) فرمود:

«سُبحانَ اللهِ اِنْ کُنْتُم اِسْتَغْنَیْتُم فَاِنَّ النّاسَ لَمْ یَسْتَغْنُوا أطْعِمُوهُ مَنْ یَحْتاجُ إلَیْهِ».

پناه بر خدا منزه است پروردگار! اگر شما سیر هستید و بی نیازید مردم محتاجند این میوه ها را به آنها که محتاج هستند بخورانید.[۱۹]

معمر بن خلاد می گوید: امام رضا (علیه السلام) هر وقت غذا میل می فرمود ظرف بزرگی نزدیک سفره خود می گذاشت سپس امر می کرد که بین مساکین تقسیم کنند و این آیه را تلاوت می نمود:

فَلا اقْتَحَمَ العَقَبَه([۲۰]) و تو چه می دانی که کار مشکل چیست.

این آیه و آیات بعد آن بیان امام (علیه السلام) را توجیه می کند، بنده ای را رها کردن، یا بروز قحطی، یتیم خویشاوند، یا مسکین خاک نشینی را غذا دادن، تا از آنکسان شود که ایمان آورده و همدیگر را به صبر و ترحم سفارش کرده اند، اینان سمت راستیها هستند و کسانی که آیه های ما را منکر شده اند دست چپی هستند. که آتشی سرپوشیده قرین ایشان است!.

آنگاه امام (علیه السلام) در ادامه فرمایشاتشان اشاره به علم پروردگار نمودند که خداوند عزوجل می دانست که برهمه کس مقدور نیست که بنده آزاد کنند بنابراین راهی به بهشت با اطعام مستمندان پیش پای او قرار داد.[۲۱]

تقسیم تمام اموال بین مستمندان

یک بار امام (علیه السلام) در روز عرضه تمام اموال خود را بین مستمندان تقسیم کرد، فضل بن سهل گفت که این غرامت است؟ امام (علیه السلام) فرمود: بلکه غنیمت است و بعد ادامه دادند چیزی را که به توسط آن اجر و کرامت طلب می کنی غرامت نیست.[۲۲]

شرکت در مراسم تشییع جنازه

موسی بن سیار می گوید: من با حضرت رضا (علیه السلام) همسفر بودم همین که به دیوارهای شهر طوس نزدیک شدیم صدای شیون و ناله ای را شنیدم دنبال صدا رفتم که به جنازه ای برخوردیم در همین حال دیدم مولایم علی بن موس الرضا (علیه السلام) از مرکب خویش پیاده شد چنانکه نوزاد خود را به مادر می چسپاند خود را به آن جنازه چسپانید و به من فرمود: ای موسی بن سیار هر که مشایعت کند جنازه دوستی از دوستان ما را ، از گناهان خود پاکیزه می شود همانند روزی که از مادر متولد شده است.

همینکه جنازه را نزدیک قبر بر زمین نهادند مشاهده کردم که امام (علیه السلام) به طرف مرده راه افتاد و مردم را کنار زد تا خود را به جنازه رسانید دست مبارک را بر سینه او نهاد فرمود: فلان فرزند فلان تو را به بهشت مژده باد. بعد از این دیگر وحشت و ترس برای تو نیست! عرض کردم فدایت شوم آیا شما این مرده ای را می شناسی و حال آنکه تاکنون از این سرزمین گذر نکرده اید؟

امام رضا (علیه السلام) فرمود: ای موسی:

( أما عَلِمْتَ اِنّا مُعاشِرَ الأئمهِ تَعْرِضُ عَلَیْنا اَعْمال شِیعَتُنا صَباحاً وَمَساءً فَما کانَ مِنَ التَقْصیرِ فِی أعْمالِهِمْ سَألَنَا اللهُ تَعالیَ الصَّفْحَ لِصاحِبِه وَ ما کانَ مِنَ العُلُوِّ سَألَنَا اللهُ الشّکْرَ لِصاحِبِه).

آیا نمی دانی که اعمال و رفتار شیعیان ما در هر صبح و شام بر ما گروه امامان عرضه می شود. اگر تقصیری در رفتار آنها دیدیم از خداوند می خواهیم که از سر تقصیر ایشان در گذرد و اگر کار خوب از آنها مشاهده کردیم از خداوند می خواهیم که به آنها جزای خیر دهد و خدا را سپاس می گذاریم.[۲۳]

یاسر خادم امام (علیه السلام) می گوید: آن بزرگوار به ما فرموده بود اگر بالای سرتان ایستادم و شما به غذا خوردن مشغول بودید برنخیزید تا غذایتان تمام شود. به همین جهت بسیار اتفاق می افتاد که امام ما را صدا می کرد، و در پاسخ او می گفتند به غذا خوردن مشغولند و آن حضرت می فرمود: بگذارید غذایشان تمام شود.[۲۴]

فضل امام رضا (ع) در مقابل شخص ناسزاگو

احمد بن عمر حلاّل می گوید: مردی به نام أخرس در مکه بود که پی در پی نام شریف امام رضا (علیه السلام) را به زبان جاری می کرد و به دنبالش فحش و ناسزا می گفت. من وارد شهر مکه شدم و یک کارد برنده خریدم و او را نشان گرفتم تا در اولین فرصت او را به قتل برسانم. همینکه سر راهش ایستاده بودم تا به محض مشاهده او را بکشم ناگاه نامه ای از حضرت رضا (علیه السلام) به من رسید که در آن نوشته شده بود که :

بسم الله الرحمن الرحیم

تو را به حق من بر تو ، متعرض أخرس مشو پس بدرستی که خداوند تعالی، ثقه و معتمد من است و او را کافی است.[۲۵]

________________________________________

[۱] . بحار، ج۴۹،ص۲۱۸و۲۳۷.

[۲] . بحار،ج۴۹،ص۲۱۸ و۲۳۷

[۳] . بحار،ج۴۹،ص۹۹

[۴] . فروع کافی، ج۴، ص۲۴.

[۵] . انفال- ۴۱.

[۶] . حشر- ۷.

[۷] . بقره- ۴۴.

[۸] . انعام- ۱۴۹.

[۹] .بحار، ج۴۹، ص۲۸۸.

[۱۰] . الکنی و الالقاب، ج۲،ص۱۳۶.

[۱۱] . شوری ـ ۳۰.

[۱۲] . بحار، ج۱۵،چاپ قدیم، ص۲۲۴.

[۱۳] . ینابیع المودّه، ج۱، ص۱۱۱.

[۱۴] . ارشاد مفید، ص۲۱۴.

[۱۵] . مناقب، ج۴، ص۳۶۲.

[۱۶] . روضه کافی، ج۸ ، ص۳۶۲.

[۱۷] . فروع کافی، ج۵، ص۲۲۸.

[۱۸] . معجم رجال الحدیث، ج۲، ص۲۳۷.

[۱۹] . محاسن برقی، ص۴۴۱.

[۲۰] . بلد- ۱۱.

[۲۱] . فروع کافی، ج۴. ص۵۲.

[۲۲] . مناقب، ج۴، ص۳۶۱.

[۲۳]. مناقب، ج۴، ص۳۴۱.

[۲۴] . فروع کافی، ج۶، ص۲۹۸.

[۲۵] . بصائر الدرجات، ص۳۷۱.

سید کاظم ارفع ـ سیره عملی اهل بیت(ع)، ج۱۰، ص۹

[ دوشنبه 25 شهریور1392 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

میلاد با سعادت خورشید هشتم عالمین، امام رئوف، ضامن آهو، آقا علی بن موسی الرضا (ع) بر شیعیان و مسلمین
شبیه مرغک زاری کز آشیانه بیفتد
جدا زدامن مادر، به دام دانه بیفتد

ز نازکی ز ندامت، ز بیم صبح قیامت
بدان نشان که شنیدی، سری به شانه بیفتد

 
به کار آنکه برون از بهشت گشته عجب نیست
که در جهنم غربت، به یاد خانه بیفتد

نشان گرفته دلم را، کمان ابروی ماهی
خدای را که مبادا، دل از نشانه بیفتد

دلم به کشتی کربت، به طوف لجه ی غربت
چو از کرانه ی تربت، به بیکرانه بیفتد

شوم چو ابر بهاران، ز جوش اشک چو باران
که دانه دانه برآید، که دانه دانه بیفتد

 
جهان دل است و تو جانی نه بلکه جان جهانی
همه سکندر و دارا، کزین فسانه بیفتد

خیال کن که غزالم، بیا و ضامن من شو
بیا که آتش صیاد، از زبانه بیفتد

الا غریب خراسان، رضا مشو که بمیرد
اگر که مرغک زاری از آشیانه بیفتد
حبیب من!...

 


 
غزال - محمد اصفهانی - بی واژه

[ دوشنبه 25 شهریور1392 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

ولادت با سعادت دختر موسی بن جعفر (ع) حضرت معصومه (س) بر شیعیان مبارک باد

پیشکش به آستانه ی مقدّسه ی کریمه ی اهل بیت خانم فاطمه ی معصومه (س) :

در کوچه های تنگ دلم راه می روم

مست و رمیده،وقت سحرگاه می روم

بغضی عمیق،می فشرد راه آه را

دردا که بی دل و سَر و همراه می روم

آهسته و خموش و خجل،لیک با امید

سویِ دیـــارِ قدسیِ الله می روم

ای نورِ دیدگانِ تَرَم! بانوی کَرَم!

دستم بگیر! ور نه رهِ چاه می روم

در ظلمت مشوّش شبگیر زندگی

بی یاریت عزیز! چو گمراه می روم

* * *

امروز روز توست، تو ای باغ عاطفه!

إذن دخـول... خواهر مولای عاطفه!

امروز هر که بر پدرت عرض عذر کرد

بَهرِ شفاعت و مددش کظم غیض کرد

بهر زیارتِ گلِ رویت، فرشتگان

آیند دسته دسته ز پهنای آسمان

ناز قدومِ کوچک تو یاس و اطلسی...

نو رسته، خانه تان چه فضای مقدسی!

پیچیده عطرِ یاس ولی نیست عطر گل!

این عطر از بهشت می آید نه بوی گل

زهرا (س) برای دیدن معصومه (س) آمده

نجمه (س) مبارک است، که مرضیه آمده

بر چهره ی رضا (ع) چه تبسّم نشسته است

موسی (ع) زِ شکر، بر سرِ سجاده رفته است

آمد کریـــمه ای، زِ خدا، خواهر رضــا (ع)

پا بوست آمدم، گل زیبای مرتضی (ع)!

* * *

صحنت برای اهل جهان مأمَن است و من

با صد امیــــدِ یــــــافتنِ راه، می روم

دانم که لایقِ کَرَمت نیـــــستم ولی

چون آهو، بهرِ جستنِ پناه می روم

سویِ عزیزة دخترِ باب الحوائج و...

بَهرِ فــــــرار، زینهمه گناه می روم

وقت وداع با تو دلم لحظه ای شکست

با روح و جانِ خسته و پُر آه می روم

بارِ گناه می شِکَنَد قامت مرا ؛

خَم گشته : " السّــلام! " به والله می روم...

از دست می روم اگر این لطفِ تو مباد

دستم رها کنی، به سوی چاه می روم

ای مأمن رَجاء به خدا خوف دارم از...

قهرِ خدا چنانکه به بیـــراه می روم

عشقِ بُتان، چنان کَر و کورم کند که من

بی خویـــش، دلشُده، همچو ارواح می روم

زائر سعادتش زِ من انگار بیــــشتر

او مانده میهمان و من آنگاه می روم

"إشفَعی لَنا" بگویم و در کوچه های قم

ریزم من اشکِ شوق و چو یک شاه می روم

"شبگیر" شد تمام و من آگاه می روم

مست و رمیده، وقت سحرگاه می روم

[ شنبه 16 شهریور1392 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]

شهادت مظلومانه ی شهید غریب محراب کوفه، مولی الموحّدین، امیر المؤمنین، امام بر حق مسلمین بر جهانیان ت

 

پیشکش به آستان مقدّس مولای مظلومان، آقا امیرالمؤمنین علی (ع) :

شب دردت علی(ع) آخِر سحر گردد

بخواب آرام، این غم تا که سر گردد

بخواب امشب تو ای مولای مظلومان!

بدونت این جهان زیر و زِبَـــر گردد

ببین خیل یتیـــــمان، بر درِ منزل...

زِ نوشِ شیـــر، شاید نیـــش دَر گردد

نرو مولا! بمان! آنی درنگی کن!

نرو شاید که زهرا(س) بـــاز، برگردد

ببین امشب، تمـــامِ عالمِ هســـتی

بدونِ دیــــدنت، مژگـــــــانِ تَر گردد

ببین حتّی به قاتل مِــــهر می دارد

که شایـد این جوانـمردی اثـَـر گردد

به قلب سنگِ آن بی دینِ بی ایمان

برای راه تــوبه، نیـــــــشتـَـر گردد

نرو آقــا! نرو مـــولا! نرو بــابا!

نرو مانده زمـــــانی تا که برگردد

زمانی دور... شاید تا هزاران سال

که ناجیِّ جهان، مهدی (عج) قَدَر گردد

چه زیباییِّ غمناکی، شباهت بین:

غدیر و قَدر، قضــــا و قَــدَر گردد

نمانده راه دشواری علی لمحی...

بمان آخر، خدا را، تا که سَر گردد

شب تاریک و صبح روشنی آید...

بمان نگذار امشب، بی پدر گردد

که زینب (س) نازدانه دخترت دارد

هوای بوسه، استشفایِ سَر گردد

ببین تــــا به ابد دنیا یتیـــــم غم...

زِ هجرِ شاهِ مردان، بی پدر گردد

بدان مولا که بعدِ تو جهان مُرده

که تا آن یوسف گمگشته برگردد

شب دردت علی(ع) آخِر سحر گردد

بخواب آرام این غم تا که سر گردد...

خدایا از قلب کوچیکم قبول کن!

۱:۲۰ بامداد ۲۱ رمضان/ سه شنبه ۸ مرداد ۹۲

[ سه شنبه 8 مرداد1392 ] [ ] [ شبگیر ]

[ ]